BetsyElstak.net - Blog

De "Feestdagen"

Sat, 21 Jan 2012 00:00:00 -0600

Bladerend door de foto’s van Kerstmis 2011 zie je dat we heel erg ons best hebben gedaan om er toch wat van te maken. Maar, je ziet, voelt en proeft ook heel duidelijk dat er iemand mist. Niet dat er letterlijk een lege stoel staat, en toch zie je ’m op elke foto...

Aan m’n moeder heeft het niet gelegen. Die heeft heel erg haar best gedaan. Ze had kaartjes voor een Magic Dinnershow geregeld en dit tot het laatst geheim weten te houden voor Els en Sharon. Die wisten dus niet wat we zouden gaan doen en waren blij verrast. Aan de ilusionist lag het ook niet. Okay, een aantal van z’n trucs waren dezelfde als 2 jaar geleden, maar ook deze keer konden we niet ontdekken hoe ze in elkaar staken. Aan het eten lag het ook niet, dat was zelfs beter dan de vorige keer dat we daar waren. Aan het gezelschap lag het zeker ook niet. Sharon, Els en mama waren feestelijk gekleed en deden hun best.

Maar toch...

Ik denk dat ik me erop moet voorbereiden dat niets ooit nog zal zijn zoals het geweest is. Och ja, het verdriet slijt al een beetje; dat wil zeggen dat ik niet meer hele dagen aan het huilen ben, maar het gemis zet zich in alle hevigheid door. En af en toe kan ik schijnbaar om niets toch ineens nog in een huilbui uitbarsten.

Zoals op oudjaarsmiddag, toen ik bij Benno in Budapest aan de keukentafel zat. We waren hapjes aan het klaar maken voor het feestje ’s avonds en hadden de Top 2000 op de internetradio aanstaan. En toen kwam het lied van Wim Sonneveld, Het Dorp, ineens voorbij. Ik heb nooit echt wat gehad met dat lied, maar moest toch ineens heel erg huilen bij de tekst: "langs het tuinpad van mijn vader" en " ik was een kind en wist niet beter, dan dat het nooit voorbij zou gaan".

Ik denk dat dit soort momenten voorlopig nog wel zullen blijven...

De Dood

Sat, 10 Dec 2011 00:00:00 -0600

Als ik doodga, wil ik begraven worden en wil ik zonnebloemen, net als m’n vader.
Van mij mogen er wel bloemen en zakdoeken in de kist. Ik heb die zin nooit begrepen, die je vaak in Surinaamse rouwadvertenties ziet: “gelieve geen bloemen en zakdoeken in de kist”. Waarom zou dat zijn? Sharon heeft een fotocollage van zichzelf in de kist gelegd bij haar opa. Haar opa.... mijn vader...

Ik had regelmatig nachtmerries, jarenlang, over dat mijn vader zou overlijden. Dan zag ik hem in een kist liggen en werd ik badend in het zweet midden in de nacht wakker. Het eerste wat ik deed de volgende ochtend deed, was hem opbellen. Ik vertelde hem dan nooit dat ik zo naar gedroomd had en zei altijd alleen dat ik gewoon wilde weten hoe het met hem ging. De nachtmerries zijn verdwenen, want het is werkelijkheid geworden.

Er is nu een groot gapend gat voor in de plaats gekomen. Het zit net achter mijn borstkas, ongeveer op de plek waar m’n hart zit. Het voelt heel leeg en het doet pijn ook. Soms doe ik alsof het allemaal niet waar is, alsof het niet gebeurd is en dat als ik straks naar m’n moeder bel, ik gewoon zal vragen: “mag ik papa ook nog even?”
Dit doe ik niet expres, het gaat vanzelf, deze zinloze gedachte. Waarschijnlijk is het een natuurlijk afweermechanisme van het menselijk systeem. Je kunt niet zoveel verdriet in een keer verwerken. Maar dan ineens dringt de werkelijkheid tot me door; hij is weg, hij is echt niet meer op deze aarde. Op dat moment slaat mijn hart een paar slagen over en heb ik de grootste moeite om mijn ademhaling onder controle te krijgen.

Ik heb veel verdriet en voel me ongelukkig zonder hem. Het gemis begint nu in alle hevigheid tot me door te dringen. Nooit meer zal ik hem de poort van de tuin zien open doen en met een brede glimlach het huis in zien stappen. Nooit meer zullen we samen aan tafel zitten. Nooit meer zal ik van zolder komen en zien dat zijn bed al leeg is om te horen dat ie vrolijk in de keuken bezig is. Nooit meer zal ik hem onder de douche horen zingen of hem daar tegen komen als hij zijn tanden staat te poetsen. Nooit meer zullen we gesprekken voeren over van alles en nog wat en hele bomen opzetten over een politieke crisis, een oorlog, een tv programma dat we allebei hadden gezien, of een boek dat ik had gelezen.

Maar erger nog: nooit meer zal ik zijn warme handen op mijn hoofd voelen, nooit meer zal hij diezelfde handen even over mijn koude voeten leggen in het voorbijgaan als ik op de bank lag. Nooit meer zal ik hem horen schaterlachen, nooit meer zal ik hem verontwaardigheid zien zijn over iets dat hem niet zinde. En nooit meer gaat de telefoon op zaterdagochtend. Ons vaste ritueel waarin we de week doornamen en hij me steevast vroeg of ik nog “iets leuks” had. Waarbij we altijd afsloten met de belofte dat als er iets leuks was, ik hem meteen zou bellen.

Op het moment is er helemaal niks leuks, pap.
Ik doe mijn best om het gewone leven weer op te pakken. Maar dat “gewone” leven zal nooit meer zijn zoals het was. En het valt me best zwaar kan ik je vertellen. Ik kan soms zomaar in tranen uitbarsten. Ik vind het moeilijk om me op mijn werk te concentreren, het lijkt allemaal zo onbelangrijk. Soms ben ik boos, op niemand en tegelijk op de hele wereld.

Maar ik beloof je, dat als er weer eens wat leuks zal zijn, jij de eerste bent die dit zal weten. Deze keer niet via de telefoon, maar via het lijntje dat door mijn hart naar boven loopt...

Ik hou van je pap! En ik mis je vreselijk.

Diamant

Mon, 21 Nov 2011 00:00:00 -0600

Je licht
zal ik niet doven

Je naam
laat ik niet doden
in het zwijgen

Je licht
zal ik verspreiden

Je verhaal
zal ik doorvertellen
Wie je was
wat je wilde zijn
wat je betekende

Zo zal de steen
van mijn verdriet
worden
tot een diamant

Een ster aan het firmament
Waar jij gezien
zult worden
waar jij
zult schitteren

IN MEMORIAM

Frede

Thu, 10 Mar 2011 00:00:00 -0600

Frede, het Surinaamse woord voor "angst of bang" is de titel van de nieuw theatershow van Jorgen Raymann.
Maanden geleden had ik al kaartjes besteld, en nu was het dan eindelijk zo ver dat ik de parents kon trakteren op een avondje uit.

Eerst zijn we nog lekker wat gaan eten bij La Bamba, een bekend Argentijns restaurant in Delft. We hadden namelijk zin in vlees, hele grote stukken vlees.

Voordat de voorstelling begon had ik Jorgen ge-twittert om te zeggen dat we er zo aankwamen en om te vragen of m’n moeder dan met hem op de foto mocht. Tot mijn grote verbazing, gaf hij nog antwoord ook. Hij zou na de show naar de foyer komen.

En inderdaad: toen we een drankje bestelden aan de bar, stond hij ineens achter ons. Mijn moeder sprak hem meteen aan en hij gaf m’n vader een hand. Toen deze zich voorstelde "Hugo Elstak" zei Jorgen: " ja, maar u ken ik wel hoor meneer Elstak, van Suriname toch?" Je had m’n paps moeten zien! Hij glom van trots.
Dat zo’n beroemde Surinamer, hem kende!

Winter Kerst

Fri, 07 Jan 2011 00:00:00 -0600

Voor de kerstdagen van 2010 hebben we ons compleet ondergedompeld in een winters-weekendje-weg-verwen-weekend.
We hadden de luxe bungalow geboekt op LandalGreenparks Duc de Brabant.
Een mooie bungalow, met eigen sauna, ligbad en zonnebank. Helaas had ik er deze keer geen profijt van dat ik bij de zusterorganisatie Canvas werk, want tijdens de vakanties krijgt het personeel geen extra korting. De bedden zouden wel gratis opgemaakt worden, maar dat waren ze vergeten.

Het was trouwens nog een hele toestand om in Brabant te komen. Ik vertrok ’s middags om 14:00 uur uit Leidschendam en had gehoopt er maximaal 2 uur over te doen. Laat het 2,5 uur zijn geworden, met de files door het vakantieverkeer, maar dat ik er 4 uur over zou doen! Er stond een gigantische file op de A58 omdat ze met een spoedreparatie aan het wegdek bezig waren en er 1 rijbaan afgezet was. Dit wist ik, want het was op het filenieuws op de radio geweest, maar ik maakte me er geen zorgen om. Zo erg kon dat toch niet zijn?

Toen de file dus begon was ik nog reuze vrolijk. Ik zong mee met de muziek, keek om me heen en flirtte een beetje met een leuke man in een mooie auto. Steeds had ik contact met m’n vader en moeder die al lekker aan de gluhwein zaten bij de receptie van het park. De auto moest toch nog uitgepakt worden en het diner hadden we pas om 19:00 uur besproken, dus tijd zat. Toen m’n vader me drie kwartier later belde om te vragen hoe ver ik was, ik op de Mio keek en tot de ontdekking kwam dat ik nauwelijks iets meer dan 1 km was opgeschoten, begon ik het toch wel wat benauwd te krijgen. Daar kwam nog bij dat ik pijn kreeg in mijn linkerbeen van het koppelen, maar nog erger, ik moest ineens heel nodig plassen! “Niet aan denken”, zei ik tegen mezelf “als je er niet aan denkt, gaat het vanzelf over.” Dat hield ik nog ongeveer een half uurtje uit, totdat ik buikpijn begon te krijgen, zo nodig moest ik. En natuurlijk geen tankstation te bekennen ( ook niet als ik op het navigatiesysteem de kaart wat verder doorschoof, om te zien of dat over een paar kilometer wel het geval zou zijn). Het zweet brak me uit. Wat moest ik doen? Ik kon toch moeilijk aan de kant van de weg gaan zitten terwijl er nergens beschutting was, geen struiken en overal sneeuw?!

Ik hield het niet meer, kon nergens anders meer aan denken en de buikpijn werd steeds erger. Op een gegeven moment zag ik een viaduct. En het mooie van viaducten is, dat ze op gigantische betonnen pilaren rusten. De rechterrijbaan was inderdaad afgezet vanwege werkzaamheden, ik kon de lichten van de werkzaamheden verderop zien. Ondertussen was het donker geworden en deed ik iets wat ik sinds ik het me kan herinneren niet meer gedaan had.- Onee, dat is niet waar, een aantal jaar geleden nog in Namibie, maar dat was een woestijn en er was niemand in de buurt.- Ik zette mijn auto stil op de afgesloten rijbaan, klom over de vangrail heen en ging gehurkt achter een van de grote pilaren zitten. Het kon me even niet schelen dat er tientallen auto’s met mensen erin voorbij reden en dat de lui die aan de weg aan het werken waren me misschien vanuit de verte konden zien. Ik MOEST plassen anders zou ik ontploffen. Dat het vroor en er overal sneeuw lag, hielp niet echt in het proces, maar het luchtte wel op.

Het weekend zelf was heerlijk relaxt.
We hebben gegeten in het restaurant, uitgebreid onbeten in de bungalow, gegourmet, het Ik Hou van Holland spel gespeeld, in de sauna gezeten, in bad en onder de zonnebank gelegen en lekker fimpjes gekeken.

Als het aan mij ligt, doen we het volgend jaar gewoon weer!

Another year over

Thu, 16 Dec 2010 00:00:00 -0600

Het jaar is alweer bijna ten einde. En, het klinkt zo afgezaagd, maar het is echt waar: wat is dat weer hard gegaan!

Het zal wel met de leeftijd te maken hebben. Vroeger, kan ik me nog herinneren, toen ik een jaar of 14 was, kon ik niet wachten tot ik 18 zou worden. Maar nu, wilde ik dat ik nog rond de 30 was. Hoewel, het heeft ook z’n charme om wat ouder te zijn, want ook dat cliche is waar: je hebt dan toch meer levenservaring. Je hebt meer rust en ziet de dingen toch anders dan vroeger. Ouder en wijzer zeggen ze weleens.

Terugkijkend is er toch wel het een en ander gebeurd in het afgelopen jaar. Ik werd werkeloos en vond een nieuwe baan, heb weer contact gelegd met een aantal bekenden van vroeger, ben een aantal keer naar het buitenland geweest , heb daar nieuwe mensen leren kennen en ben zelfs verliefd geworden. Maar zoals dat gaat met onmogelijke liefdes: ze blijken inderdaad onmogelijk te zijn. Dus ik heb daarin ook mijn verstand moeten laten spreken en er afstand van moeten nemen.

Het nieuwe jaar is nog maar een halve maand weg.
Niet dat ik me verheug op het komende jaar. Zelf word ik in 2011 veertig, een leeftijd die ik niet eens in cijfers op wil schrijven, omdat het zo verschrikkelijk oud lijkt. En, hetgeen waar ik het meest tegenop zie: mijn vader moet volgend jaar hoogstwaarschijnlijk opnieuw een behandeling ondergaan tegen kanker.

Het zal dus geen makkelijk jaar worden. Maar ik ga ervan uit dat ik volgend jaar rond deze tijd kan melden dat het een bewogen jaar is geweest, maar dat alles uiteindelijk helemaal goed is gekomen met iedereen.

Veel geluk, gezondheid en liefde voor 2011.
Dikke knuffels.

Winter Blues

Sun, 28 Nov 2010 00:00:00 -0600

Of het nou door het weer komt, of omdat het jaar bijna om is, om deze tijd van het jaar krijg ik toch altijd wel een beetje last van "winterblues".

Het is donker en koud buiten. Je gaat met donker naar je werk en komt in het donker weer terug. De winkelstraten zijn versierd met kleurige lichtjes, maar eigenlijk heb je alleen maar zin om binnen te zitten met de verwarming op 21 graden.

Niet dat er iets op tv is. Alleen maar herhalingen van oeroude winterfilms of series die je al lang gezien hebt. Nee, dit is niet de beste tijd van het jaar voor mij.
Zonnebank kuurtjes helpen maar eventjes, een dagje sauna kan ik langer op teren, maar daar heb ik dan weer geen tijd voor.

Gelukkig gaan we met Kerst dit jaar iets heel anders doen. We hebben weer een huisje gehuurd bij Landal Greenparks en gaan daar gezellig met de family een paar daagjes doorbrengen. Jammer alleen dat al m’n vakantiedagen op zijn. Ik moet dus gewoon de vrijdag voor en de maandag na Kerst werken.
En waarom valt oud&nieuw nou ook nog eens in het weekend??!

*zucht* Was het maar alvast zomer.

Driemaal is scheepsrecht

Thu, 14 Oct 2010 00:00:00 -0600

Opnieuw naar Egypte? Is dat dan niet al de derde keer?
Ja, inderdaad, ik ben weer naar Sharm el Sheikh geweest en voor de derde keer.

Ik zal het maar toegeven: het is vanwege de liefde.
Ja, het is niet handig om verliefd te worden op iemand die 3000 km verderop woont, en al helemaal niet in een land als Egypte. Maar ja, zoiets plan je niet.
Het is ook allemaal de schuld van Gerda, die mij op onze vakantie vorig jaar, terwijl ik zeeziek zat te zijn, toch even wees op die leuke snorkel-guide. M’n hoofd stond er absoluut niet naar, ik was hard bezig om niet over te geven, maar toen ik Nasr in zijn ogen keek, en hij me guitig lachend aankeek, gebeurde er iets.
‘s Avonds telefoonnummers uitgewisseld en een afspraakje gemaakt.

Enfin, dat is dus alweer bijna een jaar geleden. We zijn contact blijven houden: bellen, sms-en, Skype-en, webcammen. En in januari van dit jaar ben ik nog een keer geweest. Meer voor de fun dan voor wat anders eigenlijk, maar het was meer dan aangenaam.

Oh, en ik ken alle verhalen wel, dat die jongens allemaal hetzelfde zijn. Ze zijn maar op 1 ding uit en ze menen het niet met je. Ze hebben wel 3 vriendinnetjes die een paar keer per jaar op bezoek komen. Dat ze van allemaal houden en dat het vooral gaat om de sex en het geld.
Ik heb ze ook gezien: stelletjes waarvan zij duidelijk een stuk ouder is dan hij, een stuk lelijker ook trouwens, die dan samen aan het zwembad liggen en je alleen maar kunt denken: wat ziet hij in haar?!
Soms werd ik er wel een beetje weemoedig van om dat te zien. Zouden mensen ook zo over ons denken? Aan de andere kant ken ik gelukkig ook een aantal stellen die happily married zijn en waarbij deze vooroordelen allemaal ongegrond blijken.
En ja, de cultuurverschillen zijn er, maar dat maakt het juist ook wel spannend en anders. Ik zag in een vliegtuig een jong Nederlands stel. Zij rustig een boekje lezend, hij luidruchtig kauwgom kauwend, terwijl hij zat te spelen met de plastic bekertjes die hij had gekregen bij z’n blikjes bier. Het was echt een boerenpummel. Dat wil je toch ook niet?

Ik heb voorgesteld dat hij naar Nederland op vakantie komt. Ik wil dat hij ziet hoe het hier is, hoe ik woon en wat mij zoal bezig houd hier. Dat is nog een hele onderneming. Ik erger me dood aan de arrogantie van ons kleine kikkerlandje als je ziet wat buitenlanders nodig hebben om hier vakantie te mogen vieren. Wij lopen zwaaiend met ons paspoort doodleuk iedere grens over. Ik heb niet eens een visum nodig voor Egypte of Tunesie of Marokko.
Maar omgekeerd...!

Ik zal eens opsommen wat we allemaal nodig hebben voor bijvoorbeeld 2 weken vakantie.
1. Ik moet hem een officiele uitnoding sturen
2. Ik moet bewijzen dat ik een huis heb
3. Ik moet bewijzen dat ik een baan heb
4. Ik moet laten zien hoeveel geld ik op m’n bankrekening heb en dus beschik over de financiele middelen om hem te onderhouden (!)
Hij moet:
1. Een bewijs hebben dat hij werk heeft daar
2. Een bewijs hebben dat hij vakantie mag opnemen en dus na de vakantie terug moet
3. Een batterij aan formulieren invullen
4. Deze persoonlijk afleveren bij de ambassade in Cairo.
5. Een reisverzekering afsluiten met een dekking van 30.000 euro
6. Een retourticket kunnen overleggen

Vervolgens mag de ambassade er een maand over doen om te bepalen of het visum gehonoreerd wordt. Ik heb horen zeggen dat het in 90% van de gevallen afgewezen wordt op grond van “vestigingsgevaar”. Alsof verdorie elke buitenlander zich hier in dit kille, koude land wil komen vestigen. Wat is dat nou voor ’n onzin. Het weer is hier klote, de mensen zijn niet gastvrij, chagrijnig en vooral met zichzelf bezig.
Ik zei het al, de arrogantie irriteert me mateloos en met onze nieuwe regering worden dit soort dingen alleen nog maar erger.

Enfin, we zullen zien of het gaat lukken en anders moet ik volgend jaar toch maar nog een keertje, of twee die kant op.
Ha! Vervelend zeg ;-)

Meer foto’s op Flickr, klik hier

Vakantiegangers

Sun, 26 Sep 2010 00:00:00 -0600

Vorig weekend met m’n ouders een weekendje naar Landal Hoog Vaals geweest.
Omdat ik bij Canvas Holidays werk, kan ik met een leuke korting een Landal bungalow huren. Ik vond het tijd worden om de parents eens in de watten te leggen, dus vandaar.

Vrijdags vertrokken we. Ik met de auto en mijn ouders met de trein vanuit Friesland. Dan denk je dat Nederland maar een klein rot landje is, maar dan ben toch aardig wat uurtjes onderweg, voordat je in Zuid Limburg bent. Maar, als je dan in Limburg bent, heb je het gevoel echt even uit Nederland weg te zijn.

Zaterdag gingen we shoppen in Aken. Papa moest nodig een nieuwe jas hebben. Probleem is alleen dat hij nooit geld wil uitgeven voor zichzelf en het liefst schoenen bij de Scapino haalt en jassen bij de C&A. Nu is hij wat gegroeid de afgelopen jaren en goedkope schoenen lukt nog wel, maar jassen hebben ze in zijn maat niet bij de C&A. In Duitsland cateren ze gelukkig ook voor de meer forse mannen en we hebben een prachtige jas voor hem gescoord. NIET bij de C&A overigens.

Zondag hebben we lekker de hele dag bij Thermae 2000 rondgehangen. Beetje sauna, beetje zwemmen, beetje lezen. Heerlijik ontspannen. Mama en ik hebben onszelf ook nog verwend met een soft-packing behandeling. Nog nooit gedaan, maar wat was dat lekker zeg. Ze smeren je in met estherische olie en pakken je dan in een soort plastic in. Vervolgens laten ze je in een waterbad zakken. Je wordt niet nat, omdat je in dat plastic verpakt zit, maar je kan wel fijn dobberen zonder ergens druk op je lichaam te ervaren. Zeker aan te bevelen.

En dan was ik nog bijna vergeten dat ik deze maand ook nog echt in het buitenland ben geweest!

Samen met Gerda op een heerlijk stressvrije relax vakantie in Tunesie. Ons programma bestond uit: net op tijd opstaan, zodat we het ontbijt zouden halen, vervolgens snel een fijn bedje bij het zwembad bemachtigen. Om 11:00 uur begon de aquarobic. Een half uurtje even in beweging en dan gauw weer op het bedje liggen tot aan de lunch.

Na de lunch weer verder van de zon genieten. Om een uur of half 5 terug naar de kamer om te douchen, een beetje te lezen en een dutje. Tegen half 8 naar het restaurant, waar onze vaste ober onze tafel alweer keurig voorbereid had.
Na het eten nog een glaasje muntthee bij het cafeetje en dan eventueel naar het entertainment kijken. Aangezien dat meestal niet zoveel aan was, waren we al gauw in de pianobar te vinden waar we tot half 12 bleven, omdat dan de disco open ging.
De barman in de disco wist al precies wat we wilden drinken en nadat we een cocktail of 2 op hadden, gingen de beentjes los op de dansvloer. Om een uur of 3 lagen we dan weer in bed, want, de volgende dag moesten we weer fit zijn voor de aquarobic.

Het klinkt saai en normaal gesproken wil ook veel meer doen en zien op een vakantie, maar hier was ik zoooo ontzettend aan toe. Heerlijk uitgerust weer.
Zucht... kon het maar atijd vakantie zijn...

Hometown of Guinness

Sun, 01 Aug 2010 00:00:00 -0600

De Ieren zijn vriendelijke, behulpzame en beleefde mensen.
Je moet in Dublin met kleingeld en precies gepast betalen in de bus. Op woensdagmorgen, toen Angele en ik alweer in de bus terug zaten op weg naar het vliegveld, kwamen er 2 meisjes met rugzakken binnen die met een briefje van 20 euro wilden betalen. De chauffeur probeerde uit te leggen dat dat niet ging, maar de jongedames snapten er geen hout van. Bovendien was de chauffeur al een tijdje onderweg met zijn “airport express” en was niet meer zo heel geduldig als in het begin van de rit. Opeens stond er een oudere dame op en liep naar de meisjes toe met kleingeld in haar hand. Ze ging zomaar uit zichzelf de meisjes helpen. Sterker nog: ze stond ook nog haar stoel af, zodat de twee naast elkaar konden zitten.
Angele en ik stonden perplex.
Als je op straat per ongeluk tegen een Ier opbotst, weet ie niet hoe gauw hij sorry moet zeggen en het winkelpersoneel is ook niks te veel. Je kunt rustig een snackbar inlopen en de weg naar een hostel vragen, of een muffin ergens kopen en vervolgens een papieren zakje willen omdat je het toch liever meeneemt en niet daar op eet.
En dat is best knap dat die Ieren zo’n goed humeur hebben in een land waar het 200 dagen per jaar regent en de gemiddelde zomertemperatuur niet boven de 19 graden uitkomt.

Dublin is een fijne, compacte stad. Op zo ongeveer elke hoek van de straat is een pub en daar tussenin ook nog. En geen lullige “pijpjes” of “vaasjes” bier, nee meteen een “pint”. Dat is ongeveer een halve liter. Je kunt ook een lady pint krijgen, maar als je die dan zo op tafel ziet staan tussen alle grotere glazen, voel je je wel een beetje een mietje. Een pint cider dus. En dat drinkt lekker weg. Het bier wordt zonder schuimkraag geschonken, behalve Guinness uiteraard. Daar hoort een romig laagje op. En als je een echte goede Guinness wil schenken, moet ie rond de 7 graden zijn en laat je hem nadat je het glas voor het eerst onder de tap hebt gehouden ongeveer 20 sec staan voordat je het glas verder vol schenkt. Ook in Dublin mag je nergens meer in de kroeg roken, en daarom hebben veel bars een overdekt terras met heater. Geen overbodige luxe.

Hoewel de Ieren zelf geen last lijken te hebben van het gebrek aan zonneschijn en warmte. Ze gaan rustig een ijsje zitten eten op een bankje in het park, in een korte broek en op slippers terwijl de thermometer echt niet meer dan 18 graden aangeeft. ’s Avonds, als het nog frisser is, gaan de dames rustig met (super)korte rokjes de straat op in een bloesje met een open rug, op hakken van 15 centimeter. Maar, hebben ze allemaal hetzelfde merk gezichtsmake-up? Ze zien er een beetje geplamuurd uit.

Het hostel (Times Camden Place) waar Angele en ik sliepen ligt erg centraal. Het centrum en de Temple Bar liggen op loopafstand. Tenminste, als je goede en dus vooral géén nieuwe schoenen aantrekt. Blarenpleisters verkopen de Pharmacy’s daar gelukkig ook. Pillen tegen diarree trouwens ook. Een groot pluspunt van het hostel is dat ontbijt inbegrepen is. Nu stelt dat niet zo heel veel voor: geroosterde boterhammen, boter en jam, maar in het weekend maken ze pannenkoekjes. En 1x in de week kan je je opgeven voor het diner wat dan ook gratis is. Wij visten steeds achter het net, zelfs de ice cream party hebben we gemist omdat we toen heerlijk bij Indiaas restaurant Diwali zaten te eten.

Na een goede curry gingen we op spokenjacht. We hadden de Dublin Ghost tour geboekt. Een super toeristisch uitstapje natuurlijk, maar oh zo leuk. Dat kwam ook omdat onze story teller, Vincent Price, het echt boeiend kon brengen. Bijna ging ik hem geloven toen iemand uit de groep rare stippen op zijn foto zag wat uiteraard geesten moesten voorstellen. Thuis gekomen bleek ik zelf toch ook wel onverklaarbare “orbs” in mijn foto’s te ontwaren…

Vooral de verhalen over het stelen van verse lijken op begraafplaatsen die dan verkocht werden aan een professor op de universiteit, vond ik tot de verbeelding spreken. De crash course body snatching was hilarisch.

Bram Stoker, de schrijver van het eerste Dracula verhaal is een true Irishman. Hij heeft aan het Trinity college in Dublin gestudeerd en tijdens de tour zijn we langs het huis gereden waar hij woonde. Een normaal saai rijtjeshuis met een lichtblauwe deur. Alleen, de nieuwe bewoners zagen elke avond rond dezelfde tijd een rare verschijning… een lila/zwarte bus stopte dan voor hun deur met mensen erin die allemaal hun kant uit staarden. Bizar!